Misschien is een kampioenschap van Feyenoord zo gek nog niet

25 Feb

In Eindhoven wisten ze het vorige week zeker. Na de heroïsche overwinning op FC Utrecht had PSV zich opgeworpen als de gedoodverfde titelfavoriet. In Amsterdam bulkte men ook als vanouds van het zelfvertrouwen. Op halve kracht werd RKC Waalwijk verslagen en de achterstand op koploper PSV werd weer teruggebracht naar drie punten. Feyenoord, dit seizoen verrassend goed presterend, werd na het onverwachte verlies bij promovendus PEC Zwolle afgeschreven. Een jong en hongerig team, zo prezen de media de ploeg van Ronald Koeman, maar nog niet klaar voor het landskampioenschap.

Slechts zeven dagen later werd eens te meer duidelijk dat de Eredivisie een knotsgekke en niet te voorspellen competitie is. De sterk spelende Rotterdammers verslaan het zonder het hart spelende PSV en zijn weer helemaal terug in de race. Aartsrivaal Ajax morste kans na kans en kwam mede dankzij arbiter Van Boekel, hij keurde twee goals ten onrechte af, in de eigen ArenA niet langs het nietige ADO Den Haag. Daarnaast is FC Twente aan een vrije val bezig. Het verlies bij SC Heerenveen betekende alweer het zesde puntverlies op rij. De laatste keer dat de Tukkers zo’n dramatische reeks neerzetten dateert van het seizoen 2002/03.

De oorzaak van de matig presterende topclubs laat zich niet gemakkelijk raden. Daar waar PSV en FC Twente er om bekend staan jaarlijks voor enkele miljoenen spelers te kopen, proberen Ajax en Feyenoord juist de jeugdopleiding maximaal te benutten. Aan beide visies kleven voor- en nadelen. Flinke investeringen, zoals de twee eerstgenoemde clubs blijven doen, geven vaak wel degelijk een kwaliteitsinjectie. Het probleem dat vervolgens de kop opsteekt, is dat er geen team staat. Er is te weinig samenhang. Dat heeft zowel Ajax als Feyenoord op hen voor. Dankzij het vaak al jarenlange samenspelen van de spelers, zijn zij goed op elkaar ingespeeld en zijn zij bereid de hand voor elkaar in het vuur te steken. Met een team kampioen worden dat vrijwel allemaal eigen spelers kent is natuurlijk het ideaalplaatje. Wat echter vaak uit het oog verloren wordt is de realiteitszin. Vaak is er geen speler die opstaat als het eventjes niet zo lekker loopt. Dan wordt er ineens gesproken over ‘de jonkies van Feyenoord’ of ‘de kinderen van Ajax’.

Feyenoord presteert naar haar kunnen. Na jarenlange financiële en sportieve malaise lijkt de club het licht te hebben gezien. Koeman heeft een alleraardigst team neergezet. Een derde plaats aan het eind van de rit zou aan het begin van het seizoen worden gezien als een fantastisch resultaat. Nu de achterstand op koploper PSV slechts drie punten bedraagt, strijdt het zomaar mee om de titel. Bij PSV, Ajax en in mindere mate FC Twente, allemaal gekenmerkt als titelkandiaat, blijkt de druk toch bijzonder hoog te zijn. De reden dat deze clubs zoveel punten verspelen is simpelweg een mentaliteitskwestie. Bij de Eindhovenaren dienen Van Bommel en Strootman de kar te trekken. Van Bommel kent het klappen van de zweep, terwijl Strootman binnen afzienbare tijd klaar lijkt te zijn voor de Europese top. In Amsterdam heeft men met Alderweireld een echte leider in het hart van de defensie. Eriksen is in potentie de beste voetballer, maar is nog niet hard en constant genoeg. Twente heeft met Chadli en Tadic ook twee buitengewone voetballers, die qua mentaliteit en kwaliteit het niveau van de club op termijn zullen ontstijgen. Juist daar zit het probleem. Wie staat er bij PSV op als Van Bommel en Strootman wegvallen? Mertens? Te licht. Lens? Te wisselvallig. Bij Ajax geldt hetzelfde. Poulsen? Moisander? Beiden te licht om het team bij de hand te nemen. Bij FC Twente is Brama geen zekerheidje meer, terwijl Castaignos een miskoop van de hoogste orde blijkt te zijn. Daardoor is een overwinning tegen teams van het niveau PEC Zwolle, RKC Waalwijk en Willem II niet langer een zekerheidje meer, zelfs niet in eigen huis.

Vanuit dat oogpunt is een kampioenschap in Rotterdam-Zuid, ondanks dat ook zij veel onnodig puntverlies lijden, niet ondenkbaar. De club heeft duidelijk de goede weg ingeslagen, speelt als enige met het hart en heeft een relatief gemakkelijk programma. Van Gastel was in 1999 de laatste die de kampioensschaal aan het Feyenoord-publiek mocht tonen op de Coolsingel. Drie jaar later werd de UEFA Cup gewonnen, daarna volgde een decennium magere jaren. Het legioen is hongerig. Het legioen is hoopvol. Maar het legioen weet ook dat volgende week uit bij NEC in Nijmegen weer een pittige wedstrijd wacht. Bij puntverlies zal alles weer anders zijn en krijgen de clubs weer nieuwe predicaten opgespeld. Net zoals tijdens de voorgaande 24 speelronden.

20130225-110125.jpg

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: